ฉันเคยอยากลองเป็นพระจันทร์
ลอยขึ้นฟ้าสักวัน ได้งั้นคงดี
พบเธอจึงเข้าใจได้ทันที
บนท้องฟ้า มีแต่ฟ้า ไม่มีของดี

* อยู่บนนั้นมีแค่ดาวกับฟ้า
อยู่ตรงนี้ อาจจะดีมากกว่า
ได้ใกล้เธอ ยามผู้คนนิทรา

ถามจันทร์ ข้างบนดีหรือเปล่า
มีแค่ฟ้ากับดาว เคยเหงาบ้างไหม
ฉันเองก็เคยเหงาไม่มีใคร
แต่วันนี้มีที่รัก อยู่เคียงหัวใจ

- – - – - – - – - – - – - -

เพลงบางเพลงอาจไม่ได้ตรงกับชีวิตแต่ก็รู้สึกชอบ
อาจไม่มีเหตุผลหรือมีหลายเหตุผลที่ชอบ

เหตุผลหนึ่งที่ทำให้ฉันยังLoopเพลงเพลงหนึ่งซ้ำไปซ้ำมา
เพราะเพลงเพลงนี้เป็นตัวแทนของใครคนหนึ่ง
จริงๆแล้วแค่เพลงเพลงหนึ่งมันเป็นแค่เศษเสี้ยวในชีวิตของเขา

แต่ตัวเราเสียเองที่เปิดรับให้เพลงนั้นมีอิทธิพลที่ยิ่งใหญ่ของชีวิต
ถ้าจะบอกที่มาเลยมันก็แค่ เขาบังเอิญได้ยินเพลงที่ฉันเปิด
แล้วเขาเดินเข้ามาถามและขอไฟล์เพลงเพลงนี้

นั่นคือเสี้ยวหนึ่งที่เกิดขึ้น “ฉัน-เพลง-เขา”
เพลงนั้น…เป็นเมโลดี้ที่อยู่ระหว่างฉันและเขา

และเพลงนั้นก็กลายเป็นเพลงที่ฉันต้องเปิดวนตลอด
เพื่อเป็นเหมือนตัวแทนของเขาที่ฉันคิดนึกอยู่ตลอดเวลา

คิดไปเอง…ไม่รู้ว่าเขาจะชอบเนื้อหาท่อนไหน?
ท่อนแรก? ท่อนฮุค? หรือชอบดนตรี? หรือชอบเสียงนักร้อง?

เรา…จะชอบเหมือนกันมั้ย?
แล้วเขาจะให้เพลงนี้เป็นเพลงที่วนloopเหมือนกับฉันหรือเปล่า?

สิ่งที่อยู่ใกล้แต่ก็เหมือนไกล

สิ่งที่อยู่แค่เอื้อมแต่เอื้อมไม่ได้

ภาพในจินตนาการแตกต่างกับภาพความจริง

อยากให้เรื่องจริงเป็นดั่งจินตนาการ

แต่เพราะมันไม่มีทางเป็นจริง

ทุกสิ่งจึงเป็นเรื่องทรมาน…

…

แต่ถ้าสิ่งที่เป็นอยู่มันทรมานนัก

ฉันก็ยังเชื่อและมีความหวัง

ว่าวันข้างหน้ามันต้องดีกว่า

มันจะเป็นเส้นทางที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

ฉันเชื่อ…

และมีความหวังแบบนั้น

…

ฉัน…ไปทางหนึ่ง
เขา…ไปอีกทางหนึ่ง

ตลอดเส้นทางที่ได้หันหลังลาลับไปแล้วนั้น
สำหรับฉันยังคงมีความคิดเกี่ยวกับเขาลากยาวไปตลอดทางเท่าที่เท้ายังไม่หยุดก้าวเดิน

อยากจะรู้เหลือเกินว่า เขายังคงมีความคิดเกี่ยวกับฉันหลงเหลืออยู่บ้างไหม
หรือเขาอาจจะแค่หันหลังแล้วเรื่องของฉันก็จบลงแค่ตรงนั้น?

ความคิดของฉัน…
มันเป็นความคิดที่ทำให้เกิดน้ำใสๆคลอนัยน์ตา
ไม่แน่ใจว่ามันคือความรู้สึกดีใจหรือเสียใจ
แต่ฉันว่าคงเป็นความเสียใจมากกว่า

เพราะถ้าบางอย่างในตัวฉันและเขา บอกให้รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้
ฉันคงจะไม่แคร์ ไม่เสียดายกับความรู้สึกดีที่เคยเกิดขึ้นทั้งสิ้น

แต่เพราะเขายังมีส่วนดีให้ฉันได้รับรู้ ฉันเลยยังคงอาลัยกับความรู้สึกดีๆที่มีให้

บอกตัวเองเสมอว่าเราคงไม่ได้เป็นคนที่ใช่ของกันและกัน
แต่บางอย่างในตัวเขาที่ทำให้ฉันไม่อาจเชื่อในคำตัดสินของตัวเองได้ทั้งหมด

…ทำไม?

เดิน…เพื่อให้ความคิดล่อยลอยไปเรื่อยๆ

และอีกเหตุผลก็คือ…

บางทีที่แห่งนั้น

ีคนที่เรานึกถึงคงเคยเดินตรงนี้เหมือนกัน

เผื่อว่าบางที รอยเท้าที่เราย่ำเดิน

อาจเป็นตำแหน่งเดียว

รอยเท้าเดียวกับคนคนนั้น

ถึงไม่ได้ใกล้กัน ไม่ได้พบกัน

ขอเพียงแค่ไปยังสถานที่ที่เขาเคยไป

…

หรือบางที

เขาอาจจะอยู่ใกล้ๆกันตรงนี้

จุดที่เรายืน…

อาจมีกลิ่นไอของเขาที่ยังหลงเหลือ

ได้สูดหายใจในที่เดียวกัน

ได้สัมผัสลมที่พัดผ่านที่

…คิดไปเอง…

ว่าเขาเพิ่งเดินผ่านไป

แค่นั้นก็เพียงพอ

…